Średnik pełnej szerokości

W chińskim tekście rozdziela ściśle powiązane zdania składowe. Często dzieli zdania równoległe lub ważne części zdania, oznaczając pauzę mocniejszą niż przecinek, ale słabszą niż kropka.

Znaczenie wynika z całego zdania. W zwykłym angielskim zazwyczaj oczekuje się węższej formy ASCII ;.

Jak powstał średnik pełnej szerokości?

Ukształtował się podczas dopasowywania interpunkcji do komórek znaków Azji Wschodniej. Średnik pojawia się w europejskim druku od końca XV wieku. Później typografia Azji Wschodniej dopasowała zachodnie znaki interpunkcyjne do stałych komórek, a starsze zestawy znaków zachowały szerokie formy ze względu na zgodność.

W klasycznym chińskim czytelnicy dodawali kropki i oznaczenia granic zdań. Kluczowe daty to 1869, 1919 i 1920: książka objaśniła zachodnią interpunkcję, reformatorzy zaproponowali nowy system, a następnie wydano zarządzenie oświatowe. Średnik należy do nowoczesnej interpunkcji, a nie do dawnej chińskiej reguły.

Japonia obrała inną drogę. W latach 90. XVI wieku jezuicka drukarnia wypróbowała europejską interpunkcję, ale preferowała przecinki i kropki. Wpływy zachodnie wzrosły w okresie Meiji, a beletrystyka z połowy lat 80. XIX wieku pomogła rozpowszechnić interpunkcję.

Dlaczego ； jest szerszy niż ;?

Zajmuje całą komórkę znaku Azji Wschodniej. Średnik ASCII jest wąski, a ten znak wypełnia komórkę pełnej szerokości. Funkcja interpunkcyjna jest taka sama, ale są to różne znaki.