อะพอสทรอฟีเต็มความกว้าง

มันกินพื้นที่หนึ่งช่องในตารางตัวอักษรเอเชียตะวันออก

อะพอสทรอฟีเซ็นกากุคือรูปแบบเต็มความกว้างนี้ ช่องว่างที่เพิ่มขึ้นในภาษาอังกฤษมักบ่งบอกว่าการตั้งค่าความกว้างสำหรับการป้อนข้อความหรือแบบอักษรไม่ตรงกัน ในข้อความภาษาญี่ปุ่นหรือจีนที่จัดเรียงตามตาราง อาจตั้งใจใช้เครื่องหมายวรรคตอนเต็มความกว้างเพื่อให้ตัวอักษรละตินและเครื่องหมายต่าง ๆ เรียงตรงกับช่องรอบข้าง

อะพอสทรอฟีเต็มความกว้างเกิดขึ้นได้อย่างไร?

ประวัติของมันเป็นส่วนหนึ่งของข้อความคอมพิวเตอร์ที่มีความกว้างผสมกัน คาตาคานะครึ่งความกว้างมีการใช้งานในปี 1969 และชุดตัวอักษรเต็มความกว้างปรากฏขึ้นในปี 1978 เมื่อคอมพิวเตอร์ญี่ปุ่นปรับข้อความให้เข้ากับตารางสี่เหลี่ยม นี่คือหมุดหมายของระบบความกว้างโดยรวม ไม่ใช่ปีแรกที่ใช้อะพอสทรอฟีนี้

ประวัติการเข้ารหัสของรูปแบบนี้ที่มีบันทึกไว้รวมถึง JIS X 0213:2000 ซึ่งเป็นมาตรฐานชุดตัวอักษรของญี่ปุ่น Unicode เก็บรูปแบบนี้ไว้เพื่อความเข้ากันได้ ทำให้สามารถแปลงข้อความเก่าที่มีความกว้างผสมกันไปและกลับได้

ใช้เมื่อความกว้างมีความสำคัญ

ในการจัดหน้าภาษาจีนและญี่ปุ่นด้วยตารางคงที่ เครื่องหมายวรรคตอนเต็มความกว้างจะจัดเครื่องหมายอักษรละตินให้ตรงกับช่องตัวอักษรรอบข้าง งานพิมพ์ภาษาเกาหลีมักใช้เครื่องหมายวรรคตอนแบบสัดส่วนมากกว่า จึงใช้ตัวเลือกความกว้างนี้น้อยกว่า ความกว้างสื่อถึงการจัดหน้า ไม่ใช่อารมณ์พิเศษ

ในข้อความทั่วไปที่ใช้อักษรละติน มักใช้ ' แบบแคบ เว้นแต่การจัดหน้าหรือซอฟต์แวร์ต้องการอักขระเต็มความกว้าง การเปรียบเทียบสตริงแบบตรงตัวจะแยก ＇ ออกจาก '; NFKC ซึ่งเป็นโหมดปรับรูปแบบเพื่อความเข้ากันได้ของ Unicode จะลบความแตกต่างด้านความกว้าง