Kropka pełnej szerokości

Wpasowuje interpunkcję łacińską w siatkę znaków wschodnioazjatyckich. Kropka pełnej szerokości zajmuje jedną komórkę, tak jak znak wschodnioazjatycki; formy półszerokie zajmują mniej miejsca. W starszych kodowaniach wschodnioazjatyckich o stałej szerokości ta różnica pozwalała wyrównywać pismo łacińskie i wschodnioazjatyckie w jednej siatce. W japońskim tryb pełnej szerokości nazywa się zenkaku, więc kropka zenkaku wypełnia całą komórkę.

Japońską interpunkcję dostosowano do druku. W okresie Meiji (1868–1912) w japońskich publikacjach zalecano kropki w stylu zachodnim, a nowoczesna literatura od połowy lat 1880. pomagała rozpowszechniać interpunkcję. Te wydarzenia opisują przyjmowanie znaków interpunkcyjnych, a nie pierwsze pojawienie się dokładnie tego glifu.

Kiedy jest to świadomy wybór typograficzny?

Udokumentowanymi kontekstami są teksty techniczne i mieszające pismo japońskie z zachodnim. Japońskie zalecenia składu wymieniają ． wśród poziomych znaków interpunkcyjnych dla tekstów łączących japoński z pismem zachodnim, na przykład w książkach naukowych i technicznych. Chińskie zalecenia opisują jego użycie w tekstach naukowych i technicznych, podręcznikach języków zachodnich i gramatykach, gdzie pomaga odróżnić kropkę od łacińskiej litery o i cyfry 0.

To wybór stylu redakcyjnego: znak nadal kończy zdanie, ale może wskazywać na skład w stylu zachodnim lub technicznym. W poziomym zapisie japońskim można użyć tej kropki pełnej szerokości; w pionowym zwykle stosuje się 。.

Co oznacza samo ．?

Najpierw odczytaj je jako znak interpunkcyjny. Samotne ． to kropka kończąca zdanie, w pełnej szerokości. Na czacie otaczające słowa i znaki pokażą, czy to celowy zapis, czy błąd ustawień wprowadzania tekstu.