ยัติภังค์

ปุ่มบนคีย์บอร์ดทำสองหน้าที่ ส่วนยัติภังค์นี้ทำหน้าที่เดียว

ปุ่มข้างเลข 0 พิมพ์ยัติภังค์-ลบ ซึ่งตกทอดมาจากชุดอักขระ ASCII รุ่นเก่า ที่เครื่องหมายเดียวต้องเป็นทั้งยัติภังค์และเครื่องหมายลบ ส่วน ‐ หมายถึง “ยัติภังค์” เท่านั้น ฟอนต์มักวาดทั้งสองเหมือนกัน แต่คอมพิวเตอร์เปรียบเทียบอักขระ ไม่ได้เปรียบเทียบรูปร่าง

ยัติภังค์ใช้ทำอะไร?

ใช้เชื่อมส่วนของคำ หรือบอกว่าคำยังไม่จบ

ในภาษาอังกฤษ ตำแหน่งเปลี่ยนภาพได้ทั้งฉาก: man-eating shark คือฉลามกินคน ส่วน man eating shark คือผู้ชายกำลังกินฉลาม เครื่องหมายเล็ก ๆ นี้ตัดสินว่าใครจะเป็นอาหารกลางวัน กฎคำประสมและคำนำหน้าต่างกันไปตามภาษา ตัวอย่างภาษาอังกฤษจึงไม่ใช่สูตรสากล

ยัติภังค์ยังใช้บอกตำแหน่งที่ตัดคำท้ายบรรทัดได้ หลังยัติภังค์ธรรมดาอาจขึ้นบรรทัดใหม่ได้ หากต้องการให้วลีที่เชื่อมกันอยู่บรรทัดเดียวกัน ให้ใช้ยัติภังค์แบบไม่ตัดบรรทัด

ยัติภังค์มาจากไหน?

พัฒนามาจากเครื่องหมายเชื่อมที่เก่ากว่า ในงานเขียนด้านไวยากรณ์ของกรีกโบราณ เส้นโค้งเชื่อมใต้ข้อความบอกว่าให้อ่านข้อความนั้นติดกัน ตอนนั้นยังไม่ใช่ขีดแนวนอนสั้น ๆ

เมื่อการเว้นวรรคระหว่างคำแพร่หลายในยุคกลาง เครื่องหมายที่เกี่ยวข้องก็รับหน้าที่เชื่อมคำและตัดคำท้ายบรรทัด คำประสมภาษาอังกฤษที่ใช้ยัติภังค์มีหลักฐานตั้งแต่ศตวรรษที่ 16 การที่หน้าตาคล้ายเครื่องหมายลบไม่ได้แปลว่ามีต้นกำเนิดเดียวกัน