Lewy nawias kątowy

W tekstach wschodnioazjatyckich 〈 otwiera oznaczenie tytułu, a 〉 je zamyka.

Według normy interpunkcyjnej Chin kontynentalnych z 2011 roku 〈〉 to pojedynczy znak tytułu dzieła. Może obejmować książki, rozdziały, artykuły, czasopisma, filmy, muzykę, oprogramowanie i inne nazwane dzieła. Gdy jeden tytuł zawiera drugi, wewnętrzny zapisuje się w 〈〉, a zewnętrzny w 《》.

Wytyczne tajwańskiego ministerstwa edukacji przeznaczają 《》 głównie dla książek, a 〈〉 dla krótszych dzieł, takich jak rozdziały, piosenki, filmy i obrazy. Koreańskie wytyczne nazywają 〈〉 홑화살괄호, czyli „pojedynczymi nawiasami strzałkowymi”, i stosują je do podtytułów, dzieł, firm, ustaw i przepisów. Japońskie wytyczne tłumaczeniowe zachowują je tylko wtedy, gdy występują w źródle.

Jak 〈 stał się znakiem tytułu?

Jego współczesna rola ukształtowała się podczas chińskiej reformy interpunkcji.

W 1919 roku Hu Shi i inni uczeni zaproponowali nowy system interpunkcji; w 1920 roku rząd zatwierdził poprawioną propozycję. W chińskim piśmie już wcześniej stosowano starsze znaki czytania i układu tekstu.

Reforma nadała znakom interpunkcyjnym wyraźniejsze funkcje w pokazywaniu składni i relacji. To współczesny kontekst użycia 〈 jako znaku tytułu, ale nie ustala dokładnej daty pierwszego wystąpienia tego nawiasu.

Dlaczego 〈 można pomylić z innym nawiasem?

Różne znaki mogą mieć niemal identyczny kształt.

〈 należy do wschodnioazjatyckiej interpunkcji i zajmuje pełną szerokość znaku. Matematyczna forma ⟨ może wyglądać prawie tak samo, ale stosuje się ją we wzorach; węższy znak ASCII < to inny znak.

Zgodnie ze standardem HTML znacznik otwierający zaczyna się od ASCII <, a nie od 〈. Przy tytule 〈 otwiera parę, którą zamyka 〉.